ابر، مي‌آيد سرتا پا ايثار و نثار

سينه ريزش را مي‌بخشد بر شاليزار

رود، مي‌گريد تا سبزه بخندد شاداب

آب، مي‌خواهد جاري كند از چوب، گلاب!

خاك، مي‌كوشد تا دانه نمايد پرواز!

باد، مي‌رقصد تا غنچه بخواند آواز

تاك، صد بوسه ز خورشيد ربايد از دور

تا كه صد خوشه چو خورشيد برآرد انگور!

سرخوشانند، ستايشگر خورشيد و زمين

همه مهر است و محبت، نه جدال است و نه كين

اشك مي‌جوشد در چشمه‌ي چشمم ناگاه

بغض مي‌پيچد در سينه‌ي سوزانم، آه!

پس چرا ما نتوانيم كه اين سان باشيم؟

به خود آييم و بخواهيم كه:

                                      انسان باشيم؟!

روانشاد فريدون مشيري

بهار را ... نوروز را ... عيد را تنها به يك دليل دوست مي‌دارم!

چكاوك‌ها از هميشه پرطنين‌تر مي‌خوانند ... گنجشك‌هاي شهر – كه اغلب اوقات در هياهوي آهن و سيمان و بوق صدايشان را هم نمي‌شنويم – گويي در گوشت فرياد مي‌زنند ... شكوفه‌ها به سرعت برق و باد منظر ديدت را تغيير مي‌دهند و جوانه‌ها با شتابي حيرت‌انگيز رگه‌هايي از سبزي را به تن خاكستري و يخ‌زده‌ي زمين تزريق مي‌كنند ... و من چقدر اين نو شدن را دوست مي‌دارم و در افسونش شناور  مي‌مانم.