انساني كه در زيست‌سپهر نقش تعيين‌كننده‌اي يافته است؛ لاجرم،‌ مسئوليت بيشتري نيز در تكامل و بهبود آن احساس خواهد كرد. بايستي مفهوم حفاظت از طبيعت در اذهان مردم، به درستي جاي گرفته و اهميت اين موضوع از طريق آموزش و پرورش، براي آنان به خوبي تفهيم شود تا در رابطه‌ي خود با طبيعت ملزم به رعايت آن اصولي شوند كه توانايي‌هاي طبيعت را در درازمدت خدشه‌دار ننمايد؛ اصولي كه با رعايت دقيق آنها، نه‌تنها اين امكان فراهم مي‌شود تا مردم مزه‌ي انتفاع و بهره‌وري پايدار از ميراث‌هاي طبيعي را بچشند؛ بلكه در همان حال، پاسدارِ اين سرمايه‌هاي ژنتيكي نيز باشند.
براي دستيابي به چنين هدفي، چاره‌اي نيست، جز آنكه مفهوم حفاظت در رابطه با آداب و رسوم، فرهنگ و نيز پيوندهاي ديرينه‌ي انسان و محيط طبيعي در هر خطه و فرهنگ و قوميتي در نظر گرفته شود. در برنامه‌ريزي‌ها بايد از عوامل فرهنگي، سياسي، اجتماعي، اقتصادي و بوم‌شناختي، ارزيابي دقيقي به عمل آيد و در جريان حفاظت از محيط‌زيست، بايد نيازهاي مردم محلي چه در كوتاه‌مدت و چه در درازمدت در نظر گرفته شوند. همچنين بايد كلاس‌هاي آموزشي متناسب و درخوري براي ائمه جمعه و جماعات و مسئولين استاني برگزار كرد تا در آنها اين آقايان مسئول دريابند كه اولاً محيط زيست مهم است و حفاظت از آنها را نبايد توطئه غرب پنداشت و ثانياً با اعمال چند روش ساده مي‌توانيد از قدرت اجتماعي و تأثير كلامتان براي افزايش احترام و عشق به طبيعت در بين مردم شهر و روستاي محل اقامتتان بهره گيريد.
يا علي.